«دوين مور»، قاتل افسران پليس، مي‌گويد: صدها ساعت را صرف اين بازي كرده است و كارخانه اين بازي ويديويي، يك دستورالعمل بازي جمجمه‌اي در اختيار وي گذاشته است كه در يك چشم بر هم زدن، افسران را بكشد و به سر آنها شليك كند؛ سوار ماشين پليس شود و فرار كند؛ درست به همان روشي كه بازي به او آموزش داده بود.
اين نوجوان، پس از دستگيري توسط پليس گفته كه زندگي مثل يك بازي ويديويي است؛ همه يك وقتي مي‌ميرند. وي هنوز در دادگاه جنايي تحت محاكمه است.
«ديويد والش»، روانشناس كودك در مؤسسه ملي بهداشت و سلامت آمريكا، در پاسخ به اين پرسش كه آيا برخوردهاي مكرر با اين بازي‌هاي ويديويي بر نوجوانان، بيش از بزرگسالان اثر مي‌گذارد يا خير، گفته است: مغز نوجوانان، متفاوت از مغز بزرگسالان است، آن قسمت از مغز كه انسان را قادر به فكر كردن مي‌سازد و موجب مي‌شود تا به پيامدهاي عمل توجه كند و بر تمايلات خود مديريت داشته باشد، بخش پشت پيشاني است كه در سنين نوجواني، در حال شكل‌ گرفتن است و تا سن بيست سالگي، رشته‌هاي عصبي مربوط به اين قسمت تشكيل نشده‌اند. بنابراين، وقتي يك پسر نوجوان، ساعت‌ها و ساعت‌ها، وقت خود را صرف تمرين اعمال خشونت‌آميز مي‌كند، دچار يك استرس احساسي مي‌شود و در نهايت، به همان الگوي آشنايي كه هزاران بار در مغز او تكرار شده و نقش بسته، بازمي‌گردد، در حالي كه بخش كنترل رفتار در وي هنوز كامل نشده است.